ذكر وقايع سال صد و نود و يكم از رحلت خير البشر از جمله وقايع اين سال ، آن بود كه اهل بغداد نايب حسن بن سهل ، علىّ بن هشام ، را از بغداد اخراج كرده منصور بن مهدى را به نيابت مأمون در بغداد نشانيدند . به واسطهء اين ، هرج و مرج در بغداد پيدا شد و اوباش دست برآورده زن و فرزند مردم را مىكشيدند و اموال ايشان را به تاراج مىبردند . و در ماه شعبان اين سال ، دو مرد كه يكى را « خالد در بوشى » و ديگرى را « سهل بن سلامه » گفتندى ، اتّفاق نموده با جمعى كه متابعت ايشان را وجههء همّت خود ساخته بودند درصدد دفع اوباشان شدند و جمعى كثير از ايشان را به قتل رسانيدند و مردم را از شرّ و فساد ايشان مستخلص ساخته چنانچه ، در ماه رمضان بغداديان به آسايش و فراغت تمام در منازل خود مطمئن بودند . و در ماه شوّال ، حسن بن سهل از مداين به بغداد مراجعت نموده اهل بغداد و لشكريان كمر اطاعت و انقياد در ميان بسته در مقام خدمتكارى درآمدند و منصور بن مهدى با جمعى كه به او متّفق بودند ، دست از آن مهمّ بازداشته كنار گرفتند . و از جمله وقايع اين سال ، وليعهد گردانيدن مأمون ، علىّ بن موسى الرّضا ، عليه التّحيّة و السّلام را ، مخالفت نمودن عباسيان در بغداد با مأمون ، توجّه او به جانب بغداد ، و كشته شدن فضل بن سهل در سرخس بود . در روضة الصّفا آورده كه به واسطهء امارت حسن بن سهل اطراف حجاز و يمن و اكثر بلاد عرب پرفتنه و آشوب شد و در هر شهرى يكى از علويان دعوى خلافت مىكردند و فضل بن سهل اين معنى را به مأمون نمىگفت ، امّا همين قدر به عرض او مىرسانيد كه در شهرى يكى از اولاد على بن أبى طالب ، عليه السّلام ، ظهور كرده دعوى خلافت مىكند و مردم متابعت